10/1/12

Συνήθειες ζωής, χωρίς ζωή.

Πρόσφατα τελείωσα το βιβλίο " Γαλήνη" του Ηλία Βενέζη και ομολογώ πως έμεινα με το χαμόγελο στα χείλη, παρά το τραγικό τέλος. Μολονότι τις συμφορές που καταπλακώνουν τους χαρακτήρες, οι περισσότεροι από αυτούς καταφέρνουν να βρουν την γαλήνη τους, δίνοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Τελικά η γαλήνη μπορεί να επέλθει στον πιο κακότυχο άνθρωπο που η ζωή του εχει παίξει τα πιο αλλόκοτα παιχνίδια. Εξαρτάται άπό τον εσωτερικό κόσμο του καθενός.

Και να ένα όμορφο απόσπασμα:

...Όλα τα συνηθίζει κανείς. Συνηθίζει να ψάχνει μες στον εαυτό και να βλέπει άξαφνα πως είναι γυμνος και έρημος σαν να αρχίζει μόλις, πρώτος απάνω στη γη, την ιστόρία του ανθρώπου - μόλις και μόνος. Συνηθίζει να μην πιστεύει σε τίποτα και να μην ονειρεύεται, δηλαδή να απογυμνώνεται με το κάθε τι που μας ενώνει με τους ανθρώπους, με τη ζωή. Συνηθίζει και να σκοτώνει, τον εαυτό του, άλλους, και όλα μέσα του σωπαίνουν, ο φόβος και η φαντασίας και το έλεος. Όλα λοιπόν είναι υπόθεση βαθμού: Ως που θα πέσεις...


Η Αμελί είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, για το πως κατάφερε να βρει την ψυχική της γαλήνη, μέσα κατανόηση του συνανθρώπου και φυσικά της καλόσύνης.



"Μην τη εξεφτελίζεις την ζωή σου" που έλεγε ο Καβάφης. Ας κόψουμε αυτές τις συνήθειες- και όλες τις συνήθειες- που μας καταδικάζουν να ζούμε μια ζωή χωρίς ζωή, θα έλεγα εγώ.




* Είναι όμορφο να συνειδητοποιείς πως μέσα στα βιβλία υπάρχουν αυτές οι περίεργες σκέψεις σου, άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο τραβηγμένες, και φυσικά πιο γλυκά εκφρασμένες. Τότε νιώθεις μια γαλήνη να κυριέβει την ψυχή σου: Δεν είσαι μόνος.

** Επίσης  χαίρομαι που υπάρχουν άξιοι έλληνες συγγραφείς, με τους ξένους. Θα το πρότεινα ανεπιφύλαχτα σε όσους θα ήθελαν να διαβάσουν κάτι ποιοτικό. Αξίζει!



Σας εύχομαι τώρα λοιπόν αν και λίγο αργοπορημένα
ένα γαλήνιο 2012

Άντρι