Αποτοξίνωση!

Λοιπόν, όπως όλοι γνωρίζουμε το γνωστό σε όλους μας Facebook έχει γίνει τρόπος ζωής και μας έχει κάνει σχεδόν όλους να είμαστε εξαρτημένοι από αυτό! Πόσο μας σιχαίνομαι όμως όταν ένα σύστημα μας κάνει ό,τι θέλει! Και τέλος πάντως τι είναι το Facebook έτσι ώστε να μπορεί να ελέγχει τις ζωές μας και να έχει τόσο μεγάλη επιρροή πάνω μας! Και γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε μια μέρα χωρίς αυτό!? Μα τι είναι πια το Facebook ας μου εξηγήσει κάποιος! Γιατί κι εγώ η ίδια δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει κι έχω πέσει "θύμα" αυτής της ιστοσελίδας! Και όμως, δεν πρόκειται να το αφήσω να περάσει έτσι αυτό! Έχω ήδη ξεκινήσει ένα μίνι τεστ αυτοσυγκράτησης κι έχω βάλει στοίχημα με τον ίδιο μου τον εαυτό να μην πατήσω "Σύνδεση" στο Facebook για μία εβδομάδα! Ναι, ναι κι όμως! Οφείλω να ομολογήσω πως στην αρχή είναι λίγο δύσκολο αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα! Ίσως να μην καταφέρω και τίποτα με αυτόν μου το στόχο...ίσως όμως να καταφέρω και πολλά!:) Παραδείγατος χάρη μετά από αυτή την εβδομάδα ίσως να μειώσω τις ώρες "καψίματος" και να αφοσιωθώ στις καινούριες μου δραστηριότητες! Αυτό το διάστημα λοιπόν, μακρυά από το Facebook ξεκίνησα γυμναστήριο! Έτσι για το γαμώτο! Για να κάνουμε κορμί (θανατηφόρο), και καλά,  όταν βγούμε στην παραλία! (Θα προσπαθήσω τουλάχιστον! ):Ρ Επίσης χωρίς το Facebook έχω περισσότερο χρόνο για να κάνω κάποιες εργασίες για το σχολείο (πράγμα το οποίο δεν συνήθιζα προηγουμένως), τις οποίες μάλιστα βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες! Λοιπόν, η ζωή χωρίς το Facebook θαρρώ πως είναι αρκετά πιο ενδιαφέρουσα και δημιουργική..μα ναι! Σίγουρα είναι! Λοιπόν πάω να ζήσω! :) Γειά σου αγαπητό Facebook! Σε βαρέθηκα! Καλώς ήρθες όμορφη ζωή μου! Σε αγαπάω! :)


Ελ.

Μαζική καταστροφή

Είναι αυτές οι στιγμές που με κάνουν να γράφω στο ιστολόγιο. Είναι τόσο μεγάλη η πίεση από διάφορα γεγονότα όπου νίωθω έτοιμη να κάνω το μεγάλο μπαμ. Καταστροφή! Όχι μόνο στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη. Είναι παγκόσμιο το θέμα.
Η Ιαπωνία είχε 3 χτυπήματα το ένα μετά το άλλο. Καταστροφικά οδυνηρό έτσι; Οι άνθρωποι καταστράφηκαν, έχασαν τις περιουσίες τους, τις οικογένειες τους και όμως συνεχίζουν να γελάνε και να παραμένουν ψύχραιμοι. Όυτε που μπορώ να με φανταστώ στην θέση τους... Και από την άλλη μεριά είναι ο Καντάφι στην Λιβυή, ο οποίος άμα είχε την δυνατότητα ίσως να έριχνε κανένα αεροπλάνο στην Κρήτη..Εν τω μεταξυ η Ελλάδα πάει από το χάλια στο χειρότερο και όλη αυτή η κατάσταση με την συγχώνευση δεν μας έχει αφήσει σε ησυχία..
Ανοίγω την τηλεόραση και νιώθω απαίσια. Άλλη μία φορά είχα νιώσει έτσι. Ήταν εκείνο το καλοκαίρι με τις πολλές φωτιές...τότε φοβόμουν, τώρα με έχει πιάσει μια μελαγχολία. Σαν να ανοίγουμε την πόρτα και από έξω είναι ο πόλεμος. Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Η μία καταστροφή έρχεται πάνω στην άλλη και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα! Δεν γινόταν να γίνουν όλα πιο χαλαρά ή έστω όχι το ένα πάνω στο άλλο!;
Και ας μην έχουμε τον πόνο των άλλων έχουμε και τον δικό μας! Με την @@συγχώνευση. Νομίζω πολύ έχουμε ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Και στην τελική δεν θα γίνει καμία τεράστια αλλαγή. Άντε από 24 να γίνουμε 26 παιδιά. Σιγά την τρομερή αλλαγή. Είπαμε ζούμε σε δύσκολες επόχες, οπότε θα βάλει ο καθένας τον δικό του κώλο κάτω και θα κάνουμε μάθημα με 26 παιδια. Σιγά τα ωά! Και το ξέρω ότι ψήφισα υπέρ της κατάληψης αλλά δεν το εννοούσα κατά βάθος. Με έχει κουράσει η όλη κατάσταση, νομίζω ότι κάποια βλακεία θα γίνει πάλι (και θα τρέχουμε) και νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάμε το χρόνο μας και τις εκδρομές μας για αυτό το θέμα (δεν καταφέρνουμε κάτι και εξάλλου τα σχολεία είναι το ένα διπλα στο άλλο και ήταν λογικό να ενωθούν).
Νομίζω ότι θα καταφέρουμε να δούμε την επόμενη ανατολή! Και για όσους δεν έχουν μάθει να ξεπερνάνε τις δύσκολες καταστάσεις, πάρτε παράδειγμα από τους Ιάπωνες. Λοιπόν keep smiling κ' όπως λένε και οι R.E.M θα επιβιώσουμε! Οπότε power! :P :D

Χαρούμενες τρελοαπόκριες σε όλους!

Αγαπητοί συντονιστές!

Μετά από πολύ καιρό επιτέλους βρήκα λίγη ώρα να γράψω. Βέβαια ο χρόνος τρέχει οπότε δεν έχω το απεριόριστο για να γράψω. Με βάση τα σημερινά συμβάντα..
Σήμερα..μέρα βαρελότου. Τι τραγικότητα. Νομίζω ότι έγινε γνωστό ότι τα φοβάμαι, μιας και στο άκουσμα τους αναπηδάω και αρχίζω να ουρλιάζω. Ναι.. τα φοβάμαι και δεν ντρέπομαι να το λέω. Όλοι μας έχουμε φοβίες. Τις αντιμετωπίζουμε καθημερινώς και μέσα από αυτές γινόμαστε πιο δυνατοί. Βέβαια οι φοβίες μας δύσκολα αντιμετωπίζονται ολοκληροτικά. Δεν χρειάζεται να κρύβουμε ότι κάτι μας σκιάζει. Είναι από την φύση μας, μιας και κανείς δεν είναι τέλειος.
Λοιπόν, τολμίστε να κάνετε πράγματα που σας τρομάζουν. Ίσως το μετανιώσετε αλλά κατά βάθος θα ξέρετε ότι προσπαθήσατε να το ξεπεράσετε....
...
....Εγώ το δηλώνω. Αν ξανατολμίσει κανένας να ρίξει βαρελότο στα πενήντα μέτρα θα φάει κατακέφαλο! Μπορεί να φοβάμαι τα βαρελότα αλλά είμαι ικανή να κάνω τα πάντα! Και τώρα μια θερμή παράκληση. Στο καρναβάλι μην ρίχνετε πολλές αό αυτές τις βλακείες( μισώ το Πάσχα για αυτό τον λόγο , μην μισήσω και το καρναβάλι!)

Ευχαριστώ για την κατανόηση!
ΥΓ: Τρελές απόκριες σε όλους! Χορέφτε στο ρυθμό της σάμπα, ντυθείτε το αγαπημένο σας καρτοον ή τον πρωταγωνιστή του χειρότερου σας εφιάλτη και τρέξτε στους δρόμους με 2 μπουκάλια αφρούς στα χέρια! Σας εύχομαι να περάσεται την πιο πεντακάθαρη Δευτέρα και να πετάξετε τον πιο χρωματιστό χαρταετό! Επίσης για όσους ειν από εδώ, καλά νερατσομαγειρέματα! ;)

Φιλακια ρουφηχτα! :ρ

Αντ.

Ποτέ ξανά, ποτέ εδώ, ποτέ για αυτούς ποτέ αντιπαθώ..

Ζούμε στον πλανήτη Γη. Είναι ένας από τους εκατομμύριους πλανήτες που υπάρχουν στο σύμπαν. Ένας τόσο διαφορετικός πλανήτης που αποτελείται από έξι ηπείρους με εντελώς διαφορετικό κλίμα, σχήμα, πολιτισμούς. Η Γη έχει απεραντους ωκεανόυς και αμέτρητες θάλασσες. Σε κάθε σημειο της υπάρχουν ζωντανοι οργανισμοί απο μικρόβια μέχρι ανθρώπους και φάλαινες.

Ζωντανοί οργανισμοί. Τόσο διαφορετικοί, από μέγεθος έως τον τρόπο ζωής. Και όμως καταφέρνουν να ζουν αρμονικά παρά τις διαφορετικότητες τους. Όμως, όπως πάντα, υπάρχει μια εξαίρεση. Άνθρωποι. Τι ψεύτικα όντα που είμαστε... Εγώ, εσύ σίγουρα γνωρίζουμε κάποιον που τον συμπαθούμε αποιροελάχιστα και όμως του μιλάμε ψεύτικα, τόσο ψεύτικα.

Και αναγκαζόμαστε να πούμε το γεια χωρίς να το εννοούμε απλά για να γίνει η αρμονική συμβίωση. Αναζητούμε τόσο πολύ την δημοσιότητα που είμαστε διαθέσιμοι να κάνουμε τα πάντα για αυτό. Προσπαθούμε να κάνουμε φιλίες χωρίς βάσεις, παρά τις διαφορετικότητες μας. Εκεί είναι η καταστροφη.

Πόσες ψεύτικες φιλίες να υπάρχουν; Ας μην μπούμε στον κόπο να τις μετρήσουμε γιατί σίγουρα είναι πολλές. Δημιουργήθηκαν όταν κάποιοι ήθελαν να κάνουν παρέα παρα τις διαφορετικότητες τους . Ενώ έκαναν παρέα μισιόντουσαν με αποτέλεσμα να γεννηθεί η ζήλια και το κους-κους.

Αυτές οι δήθεν φιλίες μόνο σε κακό σε βγάζουν γιατί πάντα στηρίζεται απάνω τους το προσωπικό συμφέρον. Γιατί να πεις το "γεια" ή το "καλημέρα" αφού δεν το εννόεις διότι αυτή η ψεύτικη δεν είναι τίποτα; Το μόνο που καταφέρνεις είναι να χαλάς σάλιο και να κερδίζεις καλές εντύπωσεις οι οποίες ισούνται με το μηδέν.

Δεν με νοιάζει γιά την κοινωνικότητα. Έχω μερικά άτομα που με αγαπούν και με λατρεύουν για αυτό το χαζοχαρούμενο πλάσμα που είμαι. Κάνουμε ντιλίτ σε αυτούς που αντιπαθούμε και νοιαζόμαστε αποκλειστικά για αυτούς που θα πρέπει να βρεθούμε δίπλα τους όταν μας χρειαστούν. Ίσως να είναι δύσκολο να πατήσεις αυτό το κουμπί γιατί κάποιοι βρίσκονται στην καθημερινότητα σου, αλλά αξίζει τον κόπο. Αξίζει γιατί κάπως έτσι θα αφανιστεί η ζήλια και το μίσος. Είναι μόνο ένα κουμπί. Ας το πατήσουμε και όχι μόνο στο φασεμποοκ.
Ποτέ ξανά..ποτέ εδώ..
ποτέ για αυτούς που αντιπαθώ...

Αντ.

"..14 Φλεβάρη.."

Ηλίθια γιορτή αλλά αν επιμένεις να τη γιορτάσουμε, δεν θέλω κεριά, δεν θέλω σοκολατάκια καρδούλες,ούτε κόκκινες κάρτες..δεν θέλω τίποτα κόκκινο. Ο έρωτας δεν είναι κόκκινος είναι διάφανος. Δεν θέλω να με πας «στα καλύτερα», δεν θέλω να βάφομαι και να χτενίζομαι με τις ώρες.


Θέλω να έρθεις να με πάρεις από το σπίτι, να με πιάσεις από το χέρι και να με αποκαλέσεις με το χαιδευτικό μου που τόσο μου αρέσει να ακούω..Να μου χαμογελάσεις μόνο και να φύγουμε χωρίς να ξέρω για πού. Θέλω να βρέχει και να με ακολουθείς ενώ σέρνω τα all star μου στη βροχή, νύχτα, για να μη με πειράξει κανείς. Θέλω ένα φιλί στο κέντρο της πλατείας της πόλης. Θέλω τις σιωπές σου, δεν θέλω ερωτικές εξομολογήσεις, μην παιδεύεσαι. Θέλω να μου πεις «ανυπομονούσα», όχι «χρόνια πολλά, μωρό μου!» (δεν έχω γενέθλια βλάκα!). 

Θέλω όλα αυτά, χωρίς να πρέπει να περιμένω μια εβδομάδα και κάτι μέχρι να έρθει «η μέρα». Δεν υπάρχει μέρα. Δεν υπάρχουν μέρες. Δεν θυμάμαι να σου περιγράψω, κανένα μου 24ωρο απ’ την αρχή ως το τέλος. Θυμάμαι όμως στιγμές τους…




ελ.