Αυτοπορτραίτο. (Γιατί μπορώ)

Είμαι η Ανδριάνα. Γεννήθηκα πριν 14 χρόνια περίπου. Ζω σε μια μικρή πόλη. Τόσο μικρή που ίσως να μην με χωράει. Μα, αυτό θα ήτνα ένα ψέμα. Είμαι 1,60 , μπορεί περισσότερο, μπορεί και όχι. Είμαι 44 κιλά αλλά, ίσως παρά κάτω, σε ένα άλλο πλανήτη. Είμαι ξανθιά. Τουλάχιστον όχι στο μυαλό. Έχω πράσινα μάτια στο φως. Αλλά ίσως όχι στο σκοτάδι. Είμαι αδερφή, παιδί , κόρη, έφηβη, φίλη, μαθήτρια, αθλήτρια, γειτόνισσα, οικολόγος, πρωταγωνίστρια. Είμαι πολλά. Μπορεί και ένα μηδενικό. Ίσως ταυτόχρονα και ένας αριθμός.

Είμαι η Ανδριάνα. Είμαι εγώ, εσύ, ο δίπλα σου και ο εαυτός μου. Είμαι 'ο αδερφος μου ο αρκούδος' ή 'η Αντρι', οπως θα έλεγε η Νεν. Είμαι φλαμίγκο, είμαι μπαρμπούνι, είμαι μπάρμπι, είμαι πρισκίπισσα, είμαι νούμερο, ίσως και καρνάβαλος. Είμαι η σκέψη σου. Είμαι όνειρο. Μπορεί και ο χειρότερος εφιάλτης. Μπορώ να είμαι ό,τι θέλω. Μπορώ να είμαι αυτός, εσύ, αυτοί. Είμαι ελεύθερη. Είμαι το εγώ μου. Το εγώ μου μπορεί να είναι μια εξαίρεση.

Αυτή είμαι εγώ. Πολλοί λένε πως με ξέρουν. Πολλοί με λένε αντικοινωνική.  Μπορώ να αμφιβάλλω. Γνωρίζω το εγώ μου καλύτερα από τον καθένα.  Μπορεί και όχι. Μιλάω σε όποιον θελω. Μιλάω σε όποιον χρειάζεται. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το εγώ μου. Ίσως όχι. Ξέρω την φωτεινή μου πλευρά. Υπάρχει και σκοτεινή. Μα ίσως κάνω λάθος. Δεν ξέρω... Ξέρω πολλά. Αλλά είναι λίγα μπροστά σε αυτά που θα μπορούσα να ξέρω. Θέλω να μάθω. Θέλω και άλλη γνώση. Θέλω να πετάξω. Θέλω να γίνω διάσημη και ευτυχισμένη. Θέλω να πάω ψηλά. Θέλω να βρω το δρόμο της επιτυχίας. Θέλω πολλά. Όμως θέλω ένα τίποτα, σε αυτά που θα μπορούσα να θέλω. Γιατί όλα είναι σχετικά. Τίποτα δεν είναι καθορισμένο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Είμαι η Ανδριάνα. Είμαι εδώ. Ίσως και όχι. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε μέρη μακρινά. Είμαι μπροστά από ένα υπολογιστή. Είμαι κουρασμένη. Θέλω να κοιμηθώ. Μα, ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου. Είμαι αγχωμένη. Κι όμως χαρούμενη. Είναι καλοκαίρι. Έχουμε διακοπές. Μπορώ να κάνω τα πάντα και ενα τίποτα. Πρέπει να περάσει αυτή η εβδομάδα. Είναι κρίσιμη εβδομάδα. Το σκέφτομαι και αγχώνομαι, όμως δεν πρέπει. Θα περάσω καλά. Θα κάνω αυτό που αγαπώ. Θα κάνω ιστιοπλοοϊα.
Είμαι η Ανδριάνα. Τι μου αρέσει και τι όχι; Μου αρέσει...Δεν ξέρω τι μου αρέσει. Είναι τόσα πολλά. Είναι διάφορα. Μου αρέσουν τα πάντα. Θα μπορούσαν να μου αρέσουν τα πάντα, αν με βοηθούσες. Έχω πολλές δραστηριότητες. Και όμως δεν είναι πολλές σε σχέση με αυτές που θα μπορούσα να είχα, κατοικώντας σε ένα άλλο τόπο.

Είμαι ξεροκέφαλη, αναποφάσιστη, αφηρημένη, περίεργη, πεισματάρα, αντικειμενική, ρεαλίστρια, ντροπαλή και φοβητσιάρα και πολλά ακόμα. Είμαι αχαρακτήριστη μερικές φορές. Μπορεί να είμαι χαζή, μπορεί να είμαι έξυπνη. Μπορείς να με κρίνεις. Θα ανταποδώσω, και η δική μου κριτική θα είναι πιο σκληρή. Ξέρω να κρίνω το εγω μου, άμα θέλω. Μπορώ να σε κάνω να νιώθεις άσχημα, μπορώ να σου προκαλέσω τύψεις. Όμως μπορώ να σε κάνω να αισθανθείς το πιο σημαντικό άνθρωπο στον κόσμο. Μην υπερεκτιμάς τις δυνάμεις μου..γιατί μπορώ.

 Είμαι το εγώ μου αυτό το περίεργο εγώ μου. Μπορώ να είμαι ό,τι  θέλεις, ό,τι μου ζητήσεις, μα ποτέ δεν θα σταματήσω να είμαι εγώ. Είμαι πολλά για κάποιους. Μπορεί να είναι λίγοι αυτοί οι 'κάποιοι', όμως ποιος ξέρει; Είμαι εδώ και θα συνεχίσω να είμαι εδώ. Υπάρχω χάρη σε αυτούς. Υπάρχουν χάρη σε μένα. Θα είμαι πάντα εδώ. Ίσως το 'πάντα' να είναι κάτι μεγάλο. Όμως ξέρω τον εαυτό μου, παρ΄ όλο που δεν ξέρω όλα τα χαρακτηριστικά του.

Είμαι η Ανδριάνα. Νομίζω πως τελείωσα..Ίσως όμως, τώρα να ξεκίνησα. Ποιος ξέρει; Ποιος μπορεί να ξέρει; Μόνο αυτός που με ξέρει καλά. Μάλλον ο εαυτός μου.

Γιατί μπορώ..

-Αντρι.

Πούλα με :)

Η σχέση αυτή που έχουμε.. Παράξενη, μπερδεμένη, αστεία.. Πρώτε μου έρωτα :)

Ειλικρινά σου λέω όμως ότι δεν με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς δεν αγαπάμε για να μας αγαπούν. Αγαπάμε γιατί έτσι γουστάρουμε. Κι εγώ σε γουστάρω, σε λατρεύω, σ’ αγαπάω, σε πονάω, σε νιώθω, σε αισθάνομαι.

Ραντεβού λοιπόν στην επόμενη στροφή!

Τέλος πάντων…  Φιλιά μωρό μου. Να προσέχεις.

Επηρεασμένη από ένα τραγούδι που υπέρ-αγαπώ :)

http://www.youtube.com/watch?v=B0g_aN1I6yM   Πούλα με λοιπόν!

-Ελε

Μερικές θολές αναμνήσεις , μια καινούργια αρχή , ένα διαφορετικό καλοκαίρι!

 Και είμαι εδώ, σήμερα 10 Ιουνίου, μπροστά από ένα pc. Με ένα χαμόγελο στα χείλη, σκέφτομαι πως επιτέλους ήρθε το πολυπόθητο τέλος. Το τέλος του σχολέιου, των εξετάσεων, του πρωινού ξυπνήματος, του διαβάσματος..

Προσπαθώ να θυμηθώ τι κέρδισα από αυτή τη χρονιά. Έτσι συνειδητοποιώ τα αμέτρητα κενά που έχουν μείνει στην μνήμη μου. Μου διαφεύγουν τεράστια χρονικά διαστήματα πριν τα Χριστούγεννα και πριν από το Πάσχα το οποίο ήταν μόνο ένα μήνα πριν. Προσπαθώ να θυμηθώ καλές στιγμές...τίποτα, πριν το καινούργιο εγώ μου.

Δεν ξέρω που πήγαν οι αναμνήσεις. Που πήγαν οι καλές αναμνήσεις. Μπορώ να θυμηθώ μόνο τσακώμους και τέτοιες καταστάσεις. Όλα τα άλλα μου διαφεύγουν. Ίσως να φταίει η εικονική πραγματικότητα που ήμουν για αρκετό καιρό εγκλοβισμένη. Ίσως να έκανα πολλά ταξίδια στον κόσμο μου με αποτέλεσμα να χάνω την ουσία...

Γενικό νόημα; Φέτος δεν κέρδισα τίποτα. Ή μάλλον κέρδισα. Κέρδισα με την αλλαγή ανθρώπων. Κέρδισα, αν και λίγο αργά, το καινούργιο εγώ μου, που έμοιαζε με το παλιό και το οποίο είχα παραμελήσει. Κέρδισα το σεβασμό μερικών ανθρώπων που άξιζαν και την υλοποίηση στόχων. Και πάνω από όλα κέρδισα την Κατ και την Μητς, δύο τρομερούς ανθρώπους στο πλευρό μου. Δύο καινούργιες κολλητές φτιαγμένες στα μέτρα μου.

Αυτός είναι ο λόγος που χαίρομαι για αυτό το τέλος. Γιατί κατάφερα να βγω κερδισμένη, μέσα από ένα τελειώμενο παιχνίδι. Έτσι και αλλιώς, κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή. Παρ' όλο που οι καινούργιες αρχές είναι δύσκολες αξίζει να δώσουμε σημασία σε εκείνα που μας πάνε μπροστά, αφήνοντας πίσω ό,τι μας κάνει κακό..

Σχολική χρονιά 2010-2011, αντίο! Δεν θα μου λύψεις καθόλου..! Καινούργια αρχή...σου έρχομαιι! Αφήστε τις καλοκαιρίνες προβλέψεις στην άκρη, μιας και η χαρά έρχεται πάντα απρόσκλητη. Οπότε φέτος μην προγραμματίσετε τίποτα και μην καυχηθείτε ότι θα είναι το καλύτερο καλοκαίρι. Τέρμα οι συγκρίσεις. Ας είναι ένα διαφορετικό καλοκαίρι.. πέξτε ρακέτες με κεράσια, πηγαίνετε για μπάνιο το βράδυ, κάντε ένα πάρτυ-συνεύλεση με τους φίλους και κατασκηνώστε μέσα στο ίδιο σας το σπίτι! Γιατί καλοκαίρι σημαίνει ελευθερία. Αράξτε, χαλαρώστε, ζήστε και κάνετε ό,τι πιο τρελό σας κατέβει στον εγγέφαλο!

Καλό καλοκαιράκι σε όλους. Have fun!!

 -adriuC

Ένα μήνυμα για ένα καλύτερο περιβάλλον.

Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος, σήμερα Κυριακή 5 Ιουνίου. Μόνο μια μέρα για κάτι τόσο μεγάλο. Έτσι, με βάση την σημερινή μέρα θέλω και εγώ να στείλω ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα για ένα καλύτερο περιβάλλον, που όλοι θα μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά. Ας μαζέψουμε ένα σκουπίδι από κάτω, ας κλείσουμε τους υπολογιστές το βράδυ, ας μην αφήσουμε το φως ανοιχτό όταν δεν το χρειαζόμαστε, ας πετάξουμε τα περσινά βιβλία στην ανακύκλωση ή ακόμα καλύτερα ας τα δώσουμε για επαναχρησιμοποίηση. Ας ξεκινήσουμε από σήμερα.. αλλά να μην είναι μόνο η σημερινή μέρα αφορμή για να καλητερεύουμε τον τόπο, που μας περιβάλλει. Ας είναι κάθε μέρα παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος. Γιατί ο τόπος που μας περιβάλλει, μας φιλοξενεί, γι' αυτό πρέπει να τον προστατέψουμε.

Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο διαχείρισης των υλικών αγαθών. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

by adriuC.

Ροζ πέταγμα!

 Αφού ρώτησα πολλούς, ρώτησα και τον εαυτό, αν ήμουν ζώο, τι ζώο θα προτιμούσα να ήμουν. Αρχικά μου ήρθαν στο μυαλό τα αγαπημένα μου ζώα όπως τα δελφίνια, αλλά ύστερα σκέφτηκα πως δεν θα ήθελα να ήμουν σαρκοφάγο.( ναι τα δελφίνια είναι πανφάγα και όχι αυτά τα άγια πλάσματα που όλοι νομίζουμε) Μετά θυμήθηκα πόσο θα μου άρεσε να μπορώ να πετάξω, οπότε σίγουρα θα μου άρεσε να είμαι πτηνό. Έτσι αποφάσισα: Θα ήθελα να ήμουν ένα φλαμίνγκο!

Τα φλαμίγκο είναι απλά, απίθανα ζώα. Θαυμάζω την ιδιότητητα τους να στέκονται στο ένα τους πόδι. Αυτό δείχνει τις δυσκολίες που μπορούν να περάσουν και την δυναμικότητα τους. Έχουν ένα ροζ χρώμα το οποίο είναι πολύ φανταχτερό και κάνει τρομερή αντίθεση με τα χρώματα του περιβάλλοντος τους. Γενικά είναι ζώα που ξεχωρίζουν, είναι κομψά και ατρόμητα. Βέβαια, είναι κοινωνικά ζώα, κάτι που είναι φυσιολογικό για την φύση και όχι για μένα. Όμως το καλύτερο σε αυτά τα ζώα, είναι που μπορούν να πετάξουν. Μπορούν να ανοίξουν τα πανέμορφα φτερά τους και να φύγουν μακρια, όποτε αυτά το θέλουν.

Μακάρι να είχα και εγώ την δυνατότητα να πετάξω, να φυγω μακριά. Μακάρι να άρχιζα ένα ταξίδι για τη 'Χωρα του Ποτέ' όταν θα το ήθελα εγώ, με συνεπιβάτη τις σκέψεις μου. Μακάρι να ήμουν λίγο πιο ανεξάρτητη..Γιατί βαρέθηκα αυτό τον τόπο. Βαρέθηκα τους ίδιους ανθώπους και τις ίδιες νοοτροπιες. Θα ήθελα να φύγω από εδώ. Να γνωρίσω ένα καινούργιο κόσμο, διαφορετικές ιδέες  και μυστήριους πολιτισμούς. Δεν μου αρέσει εδώ.  Σκέφτομαι πως είμαι ένα μέλος  αυτής της κοινωνίας και ανατριχιάζω στη ταύτιση με τους κατοίκους αυτής της περιοχής. Δεν ανήκω εδώ.

Και βλέπω ένα αεροπλάνο να περνάει πάνω από το κεφάλι μου. Θέλω να πετάξω τώρα.. Και ξέρω πως είναι αδύνατον. Παρ' όλα αυτά, έχω σκοπό να συνεχίσω να κάνω ταξίδια στον κόσμο μου. Είναι ένας όμορφος κόσμος, που κυριαρχεί η καλοσύνη, το χρώμα και οι πρωτότυπες ιδέες. Εκεί υπάρχει ελευθερία του λόγου. Όλες οι απόψεις είναι δεκτές και πάνω από όλα υπάρχει αυτογνωσία...Και παρά τις προσπάθειες του εξώκοσμου να με πετάξουν έξω από τον δικό μου κόσμο, δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να τον επισκέπτομαι. Γιατί κανένας δεν μπορεί να μου πει να πάψω να ονειρεύομαι. Έτσι θα επισκέπτομαι τον ονειρένιο μου κόσμο καθημερίνα, ενώ θα ξέρω πως κάπου υπάρχει και θα γίνω μόνιμη κάτοικος του..γιατί τα όνειρα βγαίνουν αληθινά.

Θα ήταν πολύ ωραία αν μπορούσα να φύγω. Ή τουλάχιστον ας γύρναγα σε μια άλλη εποχή. Σε μία εποχή που οι άνθρωποι έχουν ακόμα την ικανότητα της σκέψης. Ας μην γινοταν αυτό με φτερά. Ας είχα αυτή την μηχανή του χρόνου που τόσοοο ζητώ. Ας μπορούσα να πετάξω. Ας μπορούσα να πετάξω στον χρόνο..

Μα ξέρω πως δεν γίνεται. Δεν γίνεται ακόμα. Είναι 4 χρόνια μόνο και μετά θα φύγω μακριά. Θα είμαι ελεύθερη. Θα είμαι ελεύθερη να πετάξω. Όμως μέχρι τότε, δεν θα συγχιστώ αλλο με αυτό τον τόπο. Θα ταξιδεύω μέσα από την φαντασία μου, σε τόπους μαγικούς. Θα πετάω στην φαντασία των ονείρων μου και στις όμορφες στιγμές με τα κολλητάρια μου. Γιατί μπορώ..

by AdriuC