Brussels.

Η πόλη των Βρυξελλών, είναι η πρωτεύουσα του Βελγίου, το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας και διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λέει η Βικιπαίδεια. Ωστόσο εμένα μου έχει αφομοιωθεί, καπως αλλιώς στο μυαλό. Θυμάμαι ακόμα την μέρα που άνοιξα το πρώτο μου βιβλίο μαγειρικής. Ήταν 12 ΄Νοέμβρη, σχεδόν ένα χρόνο πριν, τότε που ήρθε στα χέρια μου το τεύχος "Όλο Σοκολάτα" από τις γλυκιές ιστορίες. Σελίδα 88, ήταν η σελίδα που έβαλα το συνδετήρα. Εκεί άρχιζε  ο γύρος του κόσμου, που μας ταξίδευε στις γλυκιές Βρυξέλλες. Από εκεί ξεκίνησε το όνειρο μου, να ταξιδέψω κάποτε στην "σοκολατένια όαση" της Ευρώπης.

Μα δεν ήταν πως ήθελα μόνο εγώ να πάω! Με ήθελαν και αυτές! Θυμάμαι μετά από ένα μήνα από την "εκκίνηση" του ονειρου μου, ένας καλός φίλος μου ανακοίνωσε την σχολική του εκδρομή στις Βρυξέλλες! "Να βγάλεις πολλές φωτογραφίες και να φας σοκολατάκια" του ευχήθηκα, ζηλεύοντας από μέσα μου...

Το όνομα των Βρυξελλών συνέχισε να μου χτυπάει την πόρτα, μεχρι της απόκριες που έγινε κλήρωση για διακοπές στις Βρυξέλλες και πουυυυ;; Στο Γυθειο!!(εε οχιιι!) ..Ωστόσο ξέχασα να ανοίξω την πόρτα των Βρυξελλών, μιας και δεν πρόλαβα να πάρω κλήρο! ..Αυτό ήταν το προτελευταίο συμβάν μέχρι που..

Πριν ένα μήνα. Μια μέρα η διευθύντρια ανακοίνωσε, πως υπάρχει εβδομάδα τοπικής δημοκρατίας και ένας διαγωνισμός στον οποίο οι μαθητές καλούνται να βγάλουν φωτογραφίες με θέμα "ανθρώπινα δικαιώματα". Έτσι με χαρά εγώ ( λάτρης της φωτογρφίας;;!) δήλωσα συμμετοχή...και φυσικά, ποιο ήταν το έπαθλο για τη  νικήτρια φωτογραφία;; Εισητήρια για διανυκτέρευση τρίων ημερών στις Βρυξέλλες!!! ...Σύμπτωσις; Πραγματικά δεν ξέρω τι να πιστεύω..

Οι μέρες περνούσαν και ειλικρινά δούλεψα πολύ για αυτό το διαγωνισμό. Διάβασα, σκέφτηκα, επεξεργάστηκα. Για μια στιγμή πίστευα πως ναι, είναι η δική μου ευκαιρία για να καταφέρω ένα στόχο. Οι μέρες συνέχιζαν να περνάνε, τα αποτελέσματα δεν έβγαιναν και είχα ξεχάσει καν την ύπαρξη του διαγωνισμού. ..Μέχρι σήμερα, μέχρι την στιγμή που ξαφνικά, ήρθε το αγόρι με τα πορτοκαλί και με ρώτησε αν έμαθα τα αποτελέσματα... Οι φωτογραφίες μου, βγήκαν 2, 3, και 4.. Και νομίζω πως αυτό είναι υπεραρκετό.

Το γελοίο είναι το άτομο που πήρε την πρωτιά. Χωρίς να θέλω να θίξω καταστάσεις πιστεύω, ότι θα έπρεπε να υπήρχε λίγο φιλότιμο, ώστε όποιος βγει, να βγει με την αξία του. Και όσο το σκέφτομαι πως την επόμενη εβδομάδα θα μπορούσα να ταξίδευα για Βρυξέλλες, τόσο φορτώνω. Φορτώνω με αυτούς, τους άδικους που δρουν εις βάρος των άλλων. Μα φυσικά όλα από δω ξεκινάνε. Από ένα μικρό διαγωνισμό και μια ψεύτικη νίκη. Ας πας κοπέλα μου στις Βρυξέλλες. Να δω τι θα καταλάβεις.. Αλλά φυσικά το είχες δεδομένο από την αρχή, ισως και έτοιμες τις βαλίτσες..

Κρίμα. Κρίμα σε αυτούς που προσπάθησαν με τα δικά τους σπαθιά. Και η μαγκιά είναι σε αυτούς. ..Αν με ρωτάτε, φυσικά πίστευα και πίστευω πως άξιζα να κερδίσω, ωστόσο το 2, 3, και 4 δεν είναι καθόλου υποτιμητικό. Και τώρα; Φυσικά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Θα μπορούσα να προσεύχομαι να σπάσει το πόδι της ή κάτι χειρότερο ,ώστε να μην καταφέρει να πάει, αλλά δεν είμαι εγώ αυτό.. Και άν στεναχωριέμαι; Ντάξει εκτός από την αρχική υστερία προς όλους αυτούς που κατέστρεψαν τους κανόνες ενός διαγωνισμού, πιστεύω πως επιβιώνω! ;ρ

..


Κάπως έτσι είναι, πως η κοινωνία μας καταπατάει τα όνειρα, απαξοιώντας.
Και θα μου πείτε ότι πάνταα έτσι ήταν.
Δεν είναι καιρός όμως να αλλάξουμε μυαλά;
..και το δηλώνω..εγώ μια μέρα θα πάω στις Βρυξέλλες!


Σοκολατένια όνειρα
Άντρι

Santa Claus is comingg!!

Μπορεί φέτος να μην υπάρχει η διαφήμιση του Jumbo ώστε να σας ενημερώνει για των ερχομό των Χριστουγέννων, αλλά immm backkk, έτοιμη για ένα ολοκαίνουργιο ποστ και θέλοντας να είμαι από τους πρώτους που θα κάνουν μια γλυκιά ανάρτηση όσο τα Χριστούγεννα.

Οι μέρες περνάνε αντίστροφα λοιπόν. Στην σκέψη πως έχουμε ακόμα πολύ καιρό για να έρθουν τα Χριστούγεννα, φοβόμουν να μετρίσω τις μέρες... και όμως κάποιος μου μαρτύρισε πως είναι μόνο 50! Χαχ, δεν άκουγεται και πολύ έτσι; Ωστόσο δεν είναι και λίγο. Δεν πειράζει όμως, θετική σκέψη και θα περάσει πιο γρήγορα από ότι νομίζουμε.


Μια μερα λοιπόν:
Διασχίζοντας τον δρόμο, κάτι μου μύρισε..Χριστούγεννα. Όχι δεν ήταν κουλουράκια στον φούρνο, ούτε η γέμιση που ετοίμαζε η μαμα στην κατσαρόλα. Μπορεί να ήταν τα λαμπάκια από εκείνο το μαγαζάκι που τρεμόσβηναν χαρούμενα, έτοιμα να μπούν πάλι στην κανονική τους χρησιμοτητα, μιας και φαινεται πως είχαν ξεμείνει από τα προηγούμενα Χριστούγεννα, τα καημένα. Πέρα από τα λαμπάκια, νομίζω ήταν το κρύο που τρυπούσε το κόκκαλο μου και με έκανε να μπω για τα καλά στο κλίμα των Χριστουγέννων. Θυμήθηκα την περσινή μας εκδρομή στην Αθήνα, ναι, τότε που χιόνιζε και το κρύο ήταν αυτό που μας ένωνε κάτω από μια ομπρέλα...

Μια χαρούμενη μελωδία, η μυρωδιά του ψητού, το ομαδικό στόλισμα του δέντρου, το διαπεραστικό φως από τα λαμπάκια, η αναμονή για την αλλαγή του χρόνου, η ανταλλαγή δώρων... όλα αυτά που αγαπώ. Αναμφισβήτητα τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή που μας ενώνει. Καθόμαστε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι έχοντας την δυνατότητα να ευχαριστηθούμε τρώγοντας του σκασμού, χωρίς άλλες έγνοιες. Είναι τότε που μπορούμε να δείξουμε την αγάπη μας με ένα απλό δωράκι, που η σημασία του μπορεί να είναι κάτι πολύ πέρα από απλή. Είναι η γιορτή της απόλυτης αγάπης.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτές τις μέρες οι άνθρωποι επιτρέπουν στους ευατούς τους να χαμογελάνε και να είναι ευτυχισμένοι. Ακόμα και τώρα λοιπόν, σε περιόδους κρίσης, φτώχιας και ανεργίας ας επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να χαρούμε! Όλοι έχουν δικαίωμα να αγγαλιαστούν μέσα στο κρύο, να φάνε ψητό κοτόπουλο, να στολίσουν την απέναντι λεμονιά και να κάνουν στον άλλον δώρο μία τσίχλα! Ας μην καταστρέψουμε τις παραδόσεις μας που μας δίνουν μία δόση αισιοδοξίας, γιατί μετά δεν μας απομένει τίποτα. Έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία και πρέπει να τη διεκδικήσουμε. Ζεστό ψωμί, γλυκιά φωνή, ένα χαμόγελο. Κοστίζουν τίποτα και αξίζουν πολλά! Δράστε για την ευτυχία σας και όχι μόνο σε περιόδους Χριστουγέννων!


Καλά επερχόμενα Χριστούγεννα!

Καλά χαμόγελα!

Άντρι.

Θάρρος ή αλήθεια; (οι δικές μου 7 αλήθειες!)

Και μπλα, μπλα, μπλα. Νομίζω πως παίζουμε αυτό το παιχνίδι, που άλλωτε συνηθίζαμε να παίζουμε στις εκδρομές στο δημοτικό! Ήμουν πάντα καλή στην αλήθεια και δεν είχα ποτέ προβλημα να απαντάω σις ηλίθιες ερωτήσεις των συμμαθητών μου. Όμως ομολογώ οτί αυτό με δυσκόλεψε! Αφού έσπασα το κεφάλι μου βρήκα και εγω τις κάποιες αλήθειες. Λοιπόν :

1. Πιστεύω βαθύτατα πως οι 7 αλήθειες είναι υπερβολικά πολλές! Τα 14 χρόνια της ζωής μου δεν με βοήθησαν, να εμβαθύνω στον ψυχικό μου κόσμο..αλλά αξιζει μια προσπάθεια!

2. Αρχικάα.΄(ή ίσως όχι και τόσο αρχικά) θα έλεγα, πως πραγματικά πιστεύω πως είμαι ό,τιι να 'ναι! Οι διαθέσεις μου πάλονται από λεπτό σε λεπτό. Το κά8ε τι μπορεί να με επηρεάσει και να με μετατρέψει από τον πιο (χαζό)χαρούμενο άνθρωπο στον πιο σοβαρό και ύστερα στον πιο γκρινιάρικο που καταριέσαι την ώρα και την στιγμή που με συνάντησες!

3.Επίσης, θα μπορούσα να πω, πως μου αρέσει να είμαι ρεαλίστρια. Πραγματική λάτρεια για την αντικειμενικότητα. Δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από τα δάκτυλα μου. Μια καθηγήτρια θεώρησε αυτήν την ειλικρίνεια, μανιάτικη, ωστόσο εγώ το βλέπω απλά ατομικό χαρακτηριστικό. Πολλές φορές αυτή η ειλικρίνεια πληγωνει, αλλα προτιμότερο, από το να φοραμε μάσκες παίρνοντας τον ρόλο ενός ηθοποιού.

4. Μια ανακάλυψη που έκανα τελευταία για το εγώ μου, είναι πως τελικά δεν μου αρέσει η μοναξιά. Ίσα ίσα που την μισώ και όλας. Τελικά δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας που μπορεί να τα καταφέρει χωρίς συνεπιβάτη, χωρίς στήριξη. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να κρατειθούμε, όσες και αν είναι αυτές οι φορές που ζητάμε απεγνωσμένα μια μοναξιά.

5. Λατρεύω να φιλοσοφώ. Το λατρεύω τρελά. Όσω μου αρέσει να κρίνω τους άλλους. (και όσο δεν μου αρέσει να με κρίνουν ;ρ!). Θα μπορούσω να φιλοσοφήσω με τις ώρες, ψάχνοντας αυτό το νόημα της ζωής, ή ακόμα και της ύπαρξης. Βέβαια και εδώ χάνω την ουσία και ίσως κάτι παραπάνω, την μαγεία της ζωής, φιλοσοφώντας για καταστάσεις που δεν έχω καν ζήσει..

6. Έχω ένα θεματάκι με τις αναμνήσεις. Ίσως να είναι και φόβος. Ναι, φοβάμαι πως θα έρθει η μέρα που θα χρειαστεί να θυμηθώ και δεν θα μπορώ. Φοβάμαι πως ολα αυτά θα χαούν μαγικά, χάνοντας το "είμαι" μου. Για αυτό προσπαθώ να κρατάω αναμνηστικά από το κάθεεε τι. Φωτογραφίες, φωτογραφιούλες, καρτ ποσταλ, γραμματόσημα, μαγνητάκια, κουτάλακια παγωτού, μπρελόκ, χαρτί τσίχλας και το εξώφυλλο του μισητού μου βιβλίου! ..το κάθε τι με την δική του ιστορία να μου αφηγηθεί. Έτσι μένω ήρεμη πως η ιστορία βρίσκεται μέσα στα πολυαγαπημένα μου αντικείμενα, που αν τα πειράξει κανείς...ΑΝ τα πειράξει κανείς! (και δεν συνεχίζω..!)

7. Το μάτι μου έπεσε στην φούστα της παρέλασης! Λοιπόν, προς τι αυτός ο εξαναγκασμός να φοράμε φούστα αυτή την μέρά; Λες και έχουμε μείνει έναν αιώνα πίσω! Η κατάσταση είναι απαράδεχτη! Και τι θα γίνει για μένα κύριε μου που δεννν μου αρέσει να φοράω φούστα;(πως το λένε;! δεν μου ταιριάζει!) και μετά σε παραμυθιάζουν στην κοινωνική, πως η ενδυμασία συμπεριλαμβάνεται στους ελαστικούς κοινωνικούς κανόνες(να κάτι μάθαμε σε 2 μήνες! ;ρ) τέσπα..μια μέρα που είναι να βγει..ας βγει!

+1. Τελικά..(μετά το πάσιμο του κεφαλιού!) ίσως και να μην ήταν και τόσοοο δύσκολο. Πραγματικά έχω πολλάα ακόμα να γράψω για τον εαυτό μου, αλλά θα χρειαζόταν να γίνω εξαιρετικά σκληρή(3)..οπότε, προτιμότερο είναι να μην βγουν όλα τα άπλητα στη φόρα! Ωστόσο, όσο και αν ισχυρίζονται πολλοί, πως η αλήθεια έχει πολλά πρόσωπα, πιστεύω πως σφάλουν ασύστολα! Η αλήθεια είναι μια, μοναδική και πραγματικά απίθανο να την εντοπίσεις. Όμως εμείς ως ανθρωπινα όντα, που παινευόμαστε για τη εξυπνάδα και τη λογική μας, εφήβραμε την δική μας αλήθεια. Μια ψεύτικη αλήθεια, την οποία μπορούμε να την χρησιμοποιησουμε όποτε θέλουμε. Έτσι δίνουμε στην αλήθεια, ένα ψεύτικο πρόσωπο ισχυριζόμενοι πως λέμε την αλήθεια, ενώ όλοι ξέρουμε πάντα ποια είναι αυτή...(φιλοσοφώντας)

*Είναι αλήθεια, πως οι αλήθειες μου δεν σας πρόσφεραν τίποτα. Ώστόσο, είναι ένας καλός τρόπος να αποδεχομαστε τους εαυτούς μας και να ανακαλύπτουμε περισσοτερες λεπτομέρειες για αυτούς.

Τώρα πάμε για τα 7 *Θέλω* που είναι πιθανότατο να είναι 777! =]

-Αντρι

Οξεία καταθληψήτιδα.

Αυτή ήταν η διάγνωση της ειδικού, που μόνο ειδικός δεν είναι, παρά μια καλή φίλη. Τι να κάνω όμως εγώ; Κάπως πρέπει να αιτιολογήσω την αναιτιολόγητη συμπεριφορά μου (!?). Είναι περίεργο, να έχεις κάτι, να το βλέπεις απάνω σου, όμως να μην ξες από που προήλθε. Είναι καταστροφικά σπαστικό όταν δεν μπορείς να το εξηγήσεις.

Και οι Δευτέρες φέρνουν και άλλες Δευτέρες που φέρνουν Παρασκευές και Σάββατα. Κάπως έτσι περνάει η καθημερινότητα, που έχει καταντήσει πιο γκρίζα και από το γκρίζο του ουρανού, ώστε η επιθυμία μου για να έρθει το Σάββατο για να βγω έξω, καταστρέφεται όταν βγαίνω έξω, που η μόνη μου επιθυμία είναι να ήμουν στο γλυκό μου το σπιτάκι, μακριά από όλα αυτά.

Και αναλύω και αναλύω και προσπαθώ να εξηγήσω καιι..ένα τίποτα. Γκρίζο, γκρίζο που γίνεται μαύρο. Θέλω λίγο χρώμα, θέλω να βρω το ουράνιο τόξο μου. Με κούρασε αυτή η γκριζίλα. Και συνεχίζω να προχωράω ψάχνοντας κάτι να μου δώσει το χρώμα του, έστω και αν είναι να μου το δανείσει για λίγο. Ξαφνικά κάτι κυλάει στο μάγουλο μου. Μάλλον βρέχει.... Και πάλι ξέχασα να πάρω ομπρέλα. Και περπατάω και περπατάω,( όχι ο λύκος δεν είναι εδώ). Ακούγεται η φωνή από κάτι παιδάκια: -Κοίτα, κοίτα! -Τι!; αποκρίνεται το άλλο. -Ουράνιο τόξο, ουράνιο τόξο! φωνάζει χαρωπά. ..Έτσι  εγώ σαν ψάρι κοιτάω απάνω ψάχνοντας να βρω το ουράνιο τόξο. Όμως ουτε αυτό είναι εδώ..ούτε ο λύκος. Δεν ήταν το δικό μου ουράνιο τόξο φαίνεται. Ξαφνικά νιώθω τόσο μόνη. Περπατώ σε ένα δρόμο χωρίς συνεπιβάτες. Που ο λύκος, που το τόξο, που οι φίλες; Και τώρα συνειδητοποιώ αυτό που με απασχολεί. Φταίνε τα γεγονότα που μου κλείνουν το στόμα και δεν με αφήνουν να φωνάξω αυτό που τόσο θέλω. Τι θέλω να φωνάξω; Ουτε που ξέρω. Φαίνεται η φωνή μου έφυγε μαζί με το πέρασμα των συννέφων.

Όμως τα σύννεφα ξανάρχονται και εγώ δεν γιατρεύομαι ούτε με ύπνο, ούτε με δυναμική μουσική. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, παραμένω ο ίδιος άνθρωπος. Τι χρειάζομαι, τι ζητάω; Ίσως το μόνο που θέλω είναι μια πιο θερμή αντιμετώπιση. Χρειάζομαι χρόνο, αμοιβαιότητα και σταθερότητα. Αυτό είναι όλα εκείνα που χρειάζομαι. Δεν μου λείπει η καλή διάθεση. Εδώ είναι δίπλα μου, εσείς δεν με αφείνετε να την βγάλω προς τα έξω. Μην με γράφετε..δεν μου αξίζει τόσο γράψιμο.

Συγγνώμη για την κακή διάθεση. Δεν είναι ολοκληρωτικά δική μου επιλογή. Προσπάθησα, αλλά τα λόγια όλων πληγώνουν ξανά και ξανά. Όμως δεν φταίνε μόνο τα λόγια. Φταίνε και αυτά που δεν ειπώθηκαν.. Κουράστηκα και το μόνο που θέλω είναι να μείνω μακριά από όλα αυτά.

- Δεν περιμένω να βρει κάποιος άλλος το ουράνιο τόξο μου, αφού ο καθένας απαξοιεί, εγωιστικά.

- Μην μου μιλάτε για θέματα που δεν με νοιάζουν, θα παραμείνω ο ίδιος άνθρωπος, ίσως με περισσότερη αδιαφορία.

- Μην κατακρίνεται την αδιαφορία μου, γιατί πηγάζει από τα δικά σας λόγια.


Αντίο λοιπόν,
Αντρι

Μπλα, μπλα, μπλα ..τα γρήγορα λόγια του κόσμου φεύγουν και έρχονται.

Συκοφαντίες, πισώπλατα μαχαιρώματα, φήμες και μπλα, μπλα, μπλα. Είναι όλα αυτά που υπάρχουν στην κοινωνία, όμως κανένας δεν μας ενημερώνει πως κάποια στιγμή θα τα αντιμετωπίσουμε. Είναι τα λόγια του κόσμου αυτά, που γλώσσα δεν βάζουν μέσα τους. Μα ποιος μας ενημερώνει για αυτό το φαινόμενο; Η κοινωνική αγωγή, που μένουμε μόνο στις θεωρίες ή οι ιδιες οι θεωρίες;

Πολλές φορές παίρνουμε τον ρόλο του κριτή, χωρίς να μας ταιριάζει. Έτσι αρχίζουμε να κρίνουμε άκυρους, γελόντας μαζί τους, μόνο και μόνο για να κάνουμε την πλάκα μας. Δεν είναι αστείο όμως αυτό. Είναι βλακεία να προσπαθείς να περάσεις τα κομπλεξικά σου στους άλλους, προσπαθόντας να βγεις απο πάνω και να αισθανθείς εσύ καλύτερα.

Η τεχνικη της κριτικής είναι πράγματικα δύσκολη. "Μάθε να κρίνεις τον εαυτό σου και μετά κρίνε τους άλλους" είπε κάποιος σοφός. Όλοι μας έχουμε περάσει απο την δουλειά του κριτή, αλλά και αυτού που κρίνεται. Πολλές φορές όμως ξεχνάμε τα λόγια που μας πόνεσαν άπο άλλους, ώστε κάνουμε και εμείς το ίδιο. "Μην κάνεις αυτό που δεν θες να σου κάνουν" θα έπρεπε να θυμόμαστε.

Σημασία έχει, ότι συχνά ξέχναμε να κάνουμε συγκρίσεις. Καταλήγουμε να κατακρίνουμε άτομα, που είμαστε απειροελάχιστα διαφορετικοί. Σίγουρα είναι ωραίο, να μπορείς να το παίξεις υπεράνω, να μπορείς να υπερυφανευτεις για το τομάρι σου, χωρις να σε νοιάζει για των άλλον. Ωστόσο ξεχνάμε τι μας ενώνει. Ξεχνάμε πως είμαστε όλοι ίσοι, όμοιοι, με ελάχιστες εξωτερικές διαφορές. Έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα, ανεξερέτως εκ γενετής χαρακτηριστικών και αυτά τα δικαιώματα πρέπει να είναι σεβαστά από όλους.

Συγγνώμη λοιπόν σε όλους αυτούς που ίσως έκρινα άδικα. Θα συνεχίσω να κρίνω, μιας και αυτό είναι από τη φύση μου, αλλά θα προσπαθώ να είμαι δίκαιη, να κάνω συγκρίσεις και πάνω από όλα να κρίνω σκληρά τον εαυτό μου. Για ολους αυτούς που με κρίνατε.. "Η αλήθεια εχει κοντά πόδια" λέει ένα γερμανικό ρητό. Δεν με πειράζει λοιπόν, λέτε ότι θέλετε, ίσως να μην το δεχομαι, τι πειράζει όμως; ..εγώ θα μάθω και θα ανταποδώσω. Και ξέρετε κάτι; Ο κόσμος λέει πολλά και θα συνεχισει να λέει. Αναμφισβήτητα είμαι και εγώ μέσα στον κόσμο! Τι να κανουμε; Έτσι είναι η μικρή άχαρη κοινωνία μας, που κανένας δεν μας ενημερώνει για τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε..


Αναπύξτε την κρίση σας και δεν θα έχετε πρόβλημα!
Καλή κριτική!
Άντρι