Θέλω να ταξιδέψω με το καράβι του Πίτερ στο κάπου, ίσως στο πουθενά.
Στην Χώρα Του Ποτέ ή στην Χώρα των Θαυμάτων, να δω τους φίλους μου, να πιούμε τσάι.
(Έχω καιρό να τους ευχηθώ χαρούμενα ξεγενέθλια).
Κουράστηκα να ζω το τώρα, βαρέθηκα το γκρίζο, αυτή την μονοτονία της ρουτίνας. Θέλω να αλλάξω την καθημερινότητα, το "βαρετό", θέλω χρώμα και άλλο χρώμα, θέλω να νιώσω, να πετάξω, να ξυπνήσω..
Μια απόφαση είναι, δεν χρειάζεται βαλίτσες και ετοιμασίες.
Ας πακετάρουμε μόνο τις σκέψεις, τους στόχους, τις φιλοδοξίες μας, τα όνειρα μιας ζωής,
γιατί σε αυτό τον κόσμο δολοφονούνται, δεν επιβιώνουν.
Και θα συνεχίσουν να μην έχουν θέση εδώ, μέχρι εμείς να αλλάξουμε το "σήμερα" σε αυτό τον ταξιδιωτικό προορισμό, στην Χώρα του Πότε, στην Χώρα του Κάποτε, στην Χώρα του Παντού, του Πουθενά.
* Υπάρχει ο εύκολος και ο δύσκολος δρόμος. Μπορείς να πάρεις το εισιτήριο χωρίς επιστροφή, να ευτυχήσεις ζώντας σε έναν άλλον κόσμο αγνοώντας την αλήθεια, αλλά η αξία βρίσκεται εκεί που παλεύεις να κάνεις τον κόσμο σου πραγματικότητα!
*Μια πανέμορφη εβδομάδα σε όλους, με ελπίδα, και πίστη στους εαυτούς μας!
Σε εκείνο το σημείο που ο εγκέφαλος δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, είναι τότε που όλα μοιάζουν αλλόκοτα και κάθε άλλο παρά μια σύμπτωση. Νιώθεις ότι κάτι σε παρακολουθεί, πως ακολουθεί απεγνωσμένα τα βήματα σου, προσπαθώντας να σου μεταφέρει ένα μήνυμα, το οποίο αγνοείς σηκώνοντας απαξιωτικά το κεφάλι. "Δεν μπορεί, είναι απλά μια σύμπτωση σκέφτεσαι".
Αλλά το επερχόμενο σημείο είναι αυτό που σε συγκλονίζει. Ξέρεις ποια τι σε ακολουθεί, είναι ένας αριθμός. Κάνεις απεγνωσμένες προσπάθειες να λάβεις το μήνυμα, αλλά δεν τα βγάζεις πέρα μόνη σου. Αρχίζεις να ρωτάς άλλους, να ψάχνεσαι. Όλοι σε περιφρονούν. "Είναι μια σύμπτωση, ένα παιχνίδι του μυαλού", ισχυρίζονται. Εσύ όμως ξέρεις. Ξέρεις πως από τότε, από τις 8 Ιουλίου το σύμπαν προσπαθεί να σου πει κάτι.. Ξέρεις πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο .~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
8 Ιουλίου γεννήθηκα.
8 γράμματα έχει το όνομα μου, 8 και το επίθετο μου.
Στις 8 Ιουλίου τότε που γνωρίστηκα με τον (Α), ο οποίος στοιχειώνει την καθημερινότητα μου εδώ και 4 μήνες, πέθανε η πρώτη μου χερσαία χελώνα, ο μικρός Τσε.
Ακριβώς 2 μήνες μετά στις 8 Σεπτέμβρη πέθανε η δεύτερη μου χελώνα ο Άλβιν.
(2 θάνατοι που με ταρακούνησαν έντονα)
18.08 τα γενέθλια του Α.
8 ο αριθμός στην μπλούζα του Β.
03.11.12=8 επισκέπτομαι τυχαία το μέρος που βρίσκεται το Α.
Την ίδια μέρα κάθομαι σε μια καφετέρια, το μάτι μου πέφτει στο απέναντι κτήριο, στο οποίο είναι γραμμένος ο αριθμός 53 (5+3=8).
Το αγαπημένο μου σύμβολο το αστέρι, το οποίο κρέμεται καθημερινά εδώ και 2 χρόνια από τον λαιμό μου βρίσκεται στον αριθμό 8 του πληκτρολογίου..
Οι στιγμές της ώρας, οι αριθμοί στον δρόμο, ΌΛΑ 8..
Οι Κινέζοι λένε πως το 8 φέρνει τύχη. Αντίθετα οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν το 8, τον αριθμό του θανάτου.
Πιθανότατα, οι Κινέζοι βγαίνουν λάθος μιας και έχω μαλώσει αρκετό καιρό με την τύχη. Αν όμως το 8 συμβολίζει όντως το θάνατο, τότε τι είναι αυτό που πρέπει να καταλάβω μετά τους 2 θανάτους των χελωνιών μου?
Έτσι σιγά σιγά φτάνεις στο προτελευταίο σημείο. Είσαι πια σχεδόν σίγουρη ότι αυτός ο αριθμός κάτι θέλει να σου υποδείξει. Κοιτάς πότε εμφανίζεται σημειώνεις, εξηγείς τα ανεξήγητα. Αλλά φοβάσαι. Φοβάσαι πως θα πάρεις το λάθος μήνυμα, πως κάτι δεν έχεις σημειώσει σωστά. Φοβάσαι πως κάτι σου έχει ξεφύγει δεν θες να βρεθείς προς έκπληξη, δεν θες να σε βγάλουν λάθος.
Φοβάσαι την αυριανή μέρα. Σύμφωνα με τις σημειώσεις σου κάτι θα συμβεί. Δεν θες να συμβεί όμως κάτι άσχημο, κουράστηκες, ζητάς απεγνωσμένα την ηρεμία σου, ζητάς να σου δοθεί κατευθείαν το μήνυμα, νιώθεις μπερδεμένη.
Φοβάσαι ακόμα πως την αυριανή μέρα υπάρχει η πιθανότητα να μην συμβεί τίποτα. Νομίζεις ότι όλα αυτά είναι ασυναρτησίες, πως αρχίζεις να είσαι υπερβολική, παρανοϊκή. Αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου, τρομάζεις στην ιδέα πως το μυαλό σου παίζει παιχνίδια σε ένα κόσμο όπου βασιλεύουν οι σκιές και νιώθεις μόνη τόσο μόνη, που νομίζεις ότι η μόνη σου παρηγοριά, είναι αυτό, ο αριθμός οκτώ...
Μια βόλτα από τις ζωδιακές ιστοσελίδες σε κάνει να αισθάνεσαι άλλος άνθρωπος. Αλήθεια, νιώθεις κάτι απερίγραπτο, όταν σου λένε πως θα έχεις μια έντονη βδομάδα με αμέτρητες πιέσεις και με ένα αβάσταχτο πρόγραμμα καθώς και πως θα έρθεις σε θέση να λύσεις τα αμέτρητα κουβάρια σε οικονομικούς, ερωτικούς και τομείς υγείας!
*Αναρωτιέμαι τελικά αν αυτά τα σάιτ υπάρχουν για να σου δημιουργήσουν περισσότερες ανασφάλειες, αφού κάνουν τα πάντα παρά να σου τονώσουν το ηθικό. Ωστόσο με ένα περίεργο τρόπο κρύβουν μέσα σου μια δόση αλήθειας..
Η αλήθεια είναι πως για μια ακόμα φορά έχασα τον εαυτό μου. Ξεχνάει ο άνθρωπος με τον καιρό, όταν υπάρχει τριβή με την καθημερινότητα. Κάπου εκεί βρέθηκε στο δρόμο μου, εντελώς τυχαία, μια παλιά φίλη. Μια παλιά και καλή φίλη, την οποία κάποτε την είχα διώξει με τον χειρότερο τρόπο φερόμενη εγωιστικά, χωρίς να δώσω εξηγήσεις. Ήρθε να μου δείξει το εγώ μου. Αχ αυτό το εγώ μου πόσο μου έλειψε, εκείνο το χαμόγελο στο στόμα, που έλεγε "δεν με νοιάζει τίποτα".
Είπε απλά λόγια. Λόγια που κάποτε συνήθιζα να λέω εγώ στην ίδια. Μου φαίνεται απίστευτο πως ήρθε αυτή η στιγμή να μου τα ανταποδώσει αυτά ακριβώς που τις έδωσα, χωρίς καν να το ζητήσω. Με αγκάλιασε , μου έδειξε τις βάσεις μου, κάποιες αρχές μου είχαν σκονιστεί, δυστυχώς ξεχαστεί.
Τώρα τελευταία το έβαζα κάτω, στα δύσκολα σταμάταγα, γύρναγα πίσω στα δεδομένα. Δίψαγα για κάτι σίγουρο, για μια φιλία, για μια αγάπη. Δεν προσπαθούσα να διορθώσω τα υπάρχοντα προβλήματα, κάνοντας απλά στην άκρη. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η στοίβα προβλημάτων. Ήμουν η καλύτερη στο να φωνάζω δυνατά τα προβλήματα μου, μα η φωνή μου καλύφτηκε.
Βέβαια όλα αυτά είναι ένα παρελθόν. Είμαι ξύπνια, τα μάτια μου ορθάνοιχτα, όπως και ο εγκέφαλος μου, έτοιμη για κάτι καινούργιο, να προσπαθήσω, να διεκδικήσω και να επιμείνω στις απόψεις μου μέχρι τελικής πτώσεως, να κάνω ένα βήμα μπροστά. Να φωνάξω σε οτιδήποτε με ενοχλεί και να βρίσκω τα θετικά ακόμα και σε μια μέρα γεμάτη αρνητικές σκέψεις! Μα επιτέλους το μόνο που χρειάζεται είναι ένα χαμόγελο, που στην τελική δεν κοστίζει τίποτα και λίγη θετική σκέψη!
*Πάρε βαθιά ανάμεσα, κοίτα δεξιά & αριστερά, βρες το καλύτερο εγώ σου και μην το αφήσεις μέχρι να βρεις κάτι καλύτερο. Και ζήσε.. ζήσε και πάλεψε, γιατί η ζωή είναι ένας αγώνες πάλης. Πρέπει να ξέρεις να ρίχνεις μπουνιές και εννοείται μια καλή άμυνα..
*Θα έρθουν και οι φορές που θα πρέπει να φερθείς εγωιστικά..
*Σε ευχαριστώ για τι βοήθεια μου φίλη μου.. Μου χρειαζόταν. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να ανταποδώσω!
Εγώ, Άντρι.
-Βλέπει εμάς, βλέπει την θλίψη μας, σωστά; Για αυτό είναι έτσι..
-Το θέμα είναι ότι βαριέμαι να βάλω την μάσκα μου, εκείνο το προσωπείο που με κάνει φαινομενικά χαρούμενη και να προχωρήσω.
-Ό,τι μπορώ και ό,τι μπορείς, όλα μαζί θα περάσουν.
-Μαζί! Ευτυχώς η φιλία αντέχει. Αντέχουμε ε? Στις χαρές και στις λύπες..
-Στα δύσκολα και στα εύκολα!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Δύο μήνες πριν ήταν όταν έφυγε ο Τσε, το μικρό μας χελωνάκι. Ήταν 8 Ιουλίου, τότε στα γενέθλια μου, τότε που πρωτομιλήσαμε, μικρέ μου έρωτα. Σήμερα 2 μήνες μετά, από την απουσία του μικρού Τσε και τον ερχομό σου στην καθημερινότητα μου, φεύγει η ψυχή του Άλβιν, της υδρόβιας χελώνας, που είχα διαλέξει για την αδερφή μου.
Και ενώ θέλω να φωνάξω WTF?!?!?
...
Ξαφνικά, μικρέ μου έρωτα, μετά την πολυήμερη απουσία σου, εμφανίζεσαι. Μου λες ότι είσαι καλύτερα. Απαντώ πως χαίρομαι, μα είναι ψέμα. Θα προτιμούσα να μην ζεις, να μην υπάρχεις. Πείτε με κακιά, σκύλα, μα καταλάβετε με. Προσπαθώ απλά να μην νιώθω, είναι ο πιο εύκολος τρόπος να μετατρέπομαι σε αυτό απαθέστατο πλάσμα, γιατί δεν νιώθω, δεν αισθάνομαι, επομένως δεν πληγώνομαι.
Αντίο μικρά μου χελωνάκια, αντίο Τσε, αντίο Άλβιν. Η αποχώρηση σας από αυτόν τον κόσμο άγγιξε εμένα. Το σύμπαν κάτι ήθελε να μου πει, μην ανησυχείτε πιστεύω πως πήρα το σωστό μήνυμα.
Ήρθε η ώρα να πω αντίο και σε σένα, λοιπόν, μικρέ μου έρωτα. Μερικές σταγόνες τρέχουν από το μάτια μου, μαζί με τα όνειρα μου και τις υποσχέσεις σου. Ο ουρανός με βλέπει, για συμπαράσταση, ρίχνει τις δικές του σταγόνες σε τούτη τη γη..
*Αν και εσύ με ξέχασες, δεν νιώθω χαμένη. Εσύ είσαι αυτός που θα μείνει..στο παγκάκι(!), γιατί έχω κάτι μαγικό, το λένε φιλία, φίλε μου!
