Mέχρι τότε Καληνύχτα..

Κάθομαι εδώ μπροστά από το παράθυρο... Αγκαλιά με το λάπτοπ και κοιτάζοντας τον ουρανό μήπως και μου έρθει έμπνευση και γράψω κάτι καλό... Πώς να μου έρθει όμως αυτή η ριμάδα η έμπνευση όταν είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο και προσπαθώντας να σκεφτώ πώς θα ήταν η ζωή μακρυά από εδώ... Πώς θα ήταν αν ζούσα κάπου αλλού, κάπου που να μην αγχωνόμουν από την καθημερινότητα και κάπου που όλα θα ήταν πολύχρμωα -και όχι γκρίζα-. Τώρα όμως είμαι εδώ.. Σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή αλλού.. 
Γιατί? 
Μήπως είμαι αχάριστη?
Γιατί όλα αυτά που έχω μου φαίνονται τόσο βαρετά και τόσο μουντά!? 
Τι έχω πάθει? 
Μήπως έχω κάνει εγώ κάτι λάθος στη ζωή μου? 
   Ξέρω τι θα σκεφτείς.. -Είναι μόλις 15 χρονών και λέει πως βαριέται-. Σίγουρα υπάρχουν και για εμένα πράγματα που με συγκινούν και στιγμές που εύχομαι να κρατήσουν για πάντα! 
Όλα αυτά όμως απλά δεν είναι εδώ... ΊΣΩΣ να είναι στο χωριό με τους φίλους μου... ΊΣΩΣ να είναι κάποια τρελή βραδιά σε ένα club με την παρέα.. ΊΣΩΣ να είναι εκείνη η νύχτα που το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα... ΊΣΩΣ να είναι και εκείνες οι καλοκαιρινές βραδιές των εξετάσεων στο μπαλκόνι που ονειροπολούσα και έκανα σχέδια για τις διακοπές που με περιμένουν... Ξέρω πως ΊΣΩΣ όλα αυτά σου φαίνονται βαρετά, ΊΣΩΣ και όχι.. όμως όπως σου είπα δεν έχω έμπνευση... 
Έρχονται τα Χριστούγεννα και μελαγχολώ όσο ξέρω πως το καλοκαίρι αργεί να έρθει... Δεν θέλω να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση! 
Στο επόμενο άρθρο πιστεύω να προσφέρω κάτι καλύτερο και σίγουρα πιο ευχάριστο!
                                                Μέχρι τότε.. Καληνύχτα..


Ελ.

Ανυπομονησία

 Μερικές φορές θέλουμε κάτι τόσο πολύ να συμβεί, που ξεχνάμε το τώρα. Περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις χάνοντας διάφορες μοναδικές στιγμές και μόλις αυτό που περιμένεις, επιτέλους φτάσει, κάτι γίνεται και όλα σου τα σχέδια καταστρέφονται και τελικά δεν περνάς καλά. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πάντα γίνεται αυτό.
 Ίσως είναι επειδή δεν έχουμε τη δυνατότητα της αναμονής. Πρέπει να φταίει η ανυπομονησία, που μας κάνει να θέλουμε κάτι υπερβολικά και έτσι σκέπτοντας το αύριο ξεχνάμε το τώρα. Έτσι φτανει αυτή η μοναδική στιγμή που τόσοοο πολύ περιμέναμε  και δεν γίνονται αυτά που είχαμε ονειρευτεί, πράγμα που είναι εξαιρετικά απογοητευτικό.

Συμπέρασμα: Δεν σκέπτομαι μόνο το αύριο αλλά και το τώρα. Απολαμβάνω την στιγμή γιατί μπορεί να μην είναι όσο ασήμαντη, όσο φαίνεται.

Αντ.

4 fun! ΠΕΣ ΤΟ ΚΙ ΕΦΥΓΕ

ΕΣΥ ΛΕΣ : "Δε νομίζω πως θα έκανες ποτέ κάτι που θα με πλήγωνε"
ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΥΕΙ: "Είσαι κότα"
ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ: Το ότι είναι άντρας. Πράγματι δεν θέλει να σε πληγώσει, αλλά είναι σαν να θίγεις τον ανδρισμό του.
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΙΣ: "Μου εμπνέεις ασφάλεια"
_______________________________________________________
ΕΣΥ ΛΕΣ: "Eίσαι ο μόνος που εμπιστεύομαι"
ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΥΕΙ: "Είμαι κολλημένη μαζί σου"
ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ: Η τελείως κολλημένη πρώην του, που παράτησε όλους τους φίλους της από τη στιγμή που άρχισαν να βγαίνουν.
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΙΣ: "Μόνο σε σένα θα εμπιστευόμουν το κινητό μου"
_______________________________________________________
ΕΣΥ ΛΕΣ: "Σ'αγαπώ γι' αυτό που είσαι"
ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΥΕΙ: " Σ'αγαπώ παρά τα χιλιάδες μειονεκτήματά σου"
ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ: Οι παράλογες ανασφάλειες που κρύβει βαθιά μέσα του! (Ναι, έχει και αυτός τέτοιες)
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΙΣ: "Δεν θα άλλαζα τίποτα σε εσένα"


Eλ.

Ρίξτε μια ματιά, αξίζει τον κόπο!

http://docamiok.blogspot.com/2010/11/o.html

Θάρρος και Τσαμπουκάς!

Λοιπόν σήμερα ανακάλυψα πως στις μέρες μας και στην κοινωνία που ζούμε για να επιβιώσεις πρέπει να έχεις θάρροςκαι να ξέρεις να βγάζεις λίγο γλώσσα ώστε να μπορέσεις να επιβληθείς στον άλλο! Χθες ενημερώθηκα τελευταία στιγμή για τον ξεσηκωμό -μαθητών,φοιτητών- ενάντια στο μνημόνιο και την τρόικα! Εγώ φυσικά αμέσως έσπευσα να αποσπάσω περισσότερες πληροφορίες για αυτό το θέμα από έναν φίλο μου που ασχολείται και ήμουν σίγουρη πως θα ξέρει! Με ενημέρωσε λοιπόν για το τι συμβαίνει και μου είπε ότι όλα τα σχολεία της πόλης την επόμενη ημέρα θα έκαναν διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία! Το δικό μας φυσικά (επειδή είναι Πειραματικό και η διεύθυνση φροντίζει να είμαστε αποκομμένοι από τα πάντα) δεν είχε οργανωθεί και ήταν τελείως ανενημέρωτο γι αυτού του είδους τη διαμαρτυρία! Έτσι εγώ πήρα την πρωτοβουλία να συναντηθώ το επόμενο πρωί με τον φίλο μου ώστε να μου δώσει ενημερωτικά φυλλάδια για να μπορέσω να οργανώσω και το δικό μας σχολείο! Φτάνοντας στο σχολείο ενημέρωσα τους συμμαθητές μου και τα μέλη του 15μελούς συμβουλίου και προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν όλοι τους υπέρ! Έτσι συγκαλέστηκε συμβούλιο του 15μελούς συμβουλίου μαζί με το 5μελές κάθε τάξης ώστε να ενημερωθούν όλα τα παιδιά και να παρεβρεθούμε και εμείς στην πορεία ώστε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας! Καθώς λοιπόν η πρόεδρος του 15μελούς συμβουλίου διάβαζε το φυλλάδιο που της είχα δώσει και εξηγώντας στα παιδιά πως και εμείς πρέπει να πάμε στην διαμαρτυρία μας διέκοψε η διευθύντρια και με τρόπο αυταρχικό μας "διέταξε" να επιστρέψουμε στις τάξεις μας! Φυσικά και αυτό δεν έγινε και εγώ πρώτη πρώτη της έδειξα το χαρτί στο οποίο ήταν καταγεγραμμένοι οι λόγοι για τους οποίους εμείς ως μαθητές και όλα τα υπόλοιπα σχολεία της πόλης θέλουμε και οφείλουμε να πάρουμε μέρος στην πορεία! Η κυρία βέβαια δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει το φυλλάδιο, το δίπλωσε και σηκώθηκε και έφυγε από την αίθουσα που είχαμε μαζευτεί πιστεύοντας πως θα γυρίσουμε στις τάξεις μας! Με το χτύπημα του κουδουνιού η ίδια η διευθύντρια ζήτησε από όλα τα παιδιά του σχολείου να συγκεντρωθούν ξανά στην ίδια αίθουσα δήθεν για να κάνουμεδιάλογο! Φυσικά αυτή άρχισε τον μονόλογο και όταν πήγαμε να μιλήσουμε κι εμείς μας διέκοψε και μας είπε να επιστρέψουμε στις τάξεις μας για να μην χάσουμε και άλλο χρόνο από το μάθημά μας! Εξαγριωμένα όλα τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν δημιουργώντας μία βαβούρα στην αίθουσα! Τότε η πρόεδρος προσπάθησε να την πείσει με κάποια επιχειρήματα αλλά ήταν ανένδοτη! Τότε τον λόγο πήρα εγώ λέγοντάς της πως εγώ δεν πρόκειται να ανεχτώ τα μέτρα του Γιωργάκη και του κάθε ένα που με βλέπει σαν πιόνι του! Της είπα επίσης πως η ίδια πρώτη απ' όλους θα έπρεπε να μας στηρίζει και να μας επιβραβεύει για αυτόν μας τον αγώνα γιατί εμείς είμαστε το μέλλον αυτής της χώρας! Όπως ήταν βέβαια αναμενόμενο μας αγνόησε παντελώς διότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να μην τσαλακωθεί η εικόνα του σχολείου της! Γι'αυτό το λόγο μόλις καταλάβαμε ότι δεν πρόκειται να την πείσουμε να συμφωνήσει πήραμε την απόφαση με την τάξη μου και είπαμε σε όλα τα παιδιά του σχολείου να πάνε αμέσως πάνω στις τάξεις να πάρουν τις τσάντες τους και να σηκωθούμε να φύγουμε να πάμε στην πορεία! Έτσι κι έγινε! Αυτό που ευχαριστήθηκα όμως περισσότερο ήταν να βλέπω την έκφραση της διευθύντριας να μας παρακολουθεί να φεύγουμε όντας ανήμπορη να κάνει κάτι! Για πρώτη φορά στα χρονικά του σχολείου μας έγινε ένας τέτοιος ξεσηκωμός και είμαι υπερήφανη που μπόρεσα και έκανα τους συμμαθητές μου που μέχρι χθες δεν θα τολμούσαν να κάνουν  κάτι τέτοιο, να πάνε κόντρα στον φασισμό της διευθύντριας!Γιατί η ζωή χρειάζεται θάρρος και τσαμπουκά αλλιώς σε πατάνε!!


Eλ